Amphorismen 8

Charisma is altijd iets van twee, te weten zender en ontvanger.

Het sublieme is de resultante van het gesublimeerd zijn.

Mensen. Als je de verwachtingen niet te hoog opschroeft, dan gaat het wel.

Mensen zijn verre van volmaakt – relaties dus ook.

Een kind opvoeden. De moeilijkste en makkelijkste taak van een ouder.

Als dat het is, dan is het dat. En anders is het iets anders.

Des te meer je mooi vindt, des te meer geniet je.

Poëzie is om geschreven, niet om gelezen te worden.

© 2018 Leo van der Sterren

Amphorismen 7

Wat het hoofd vergeet, moet het lijf bezuren.

‘Elke verandering is een verslechtering, zelfs een verbetering.’ J.C. Bloem.

Het belang van belang.

Waar er twee vechten, hebben er twee gelijk.

Iets wat niet van jou is, gebruiken alsof het wel van jou is. Dat jij meer van jouw relatie zijn relatie weet dan jouw relatie.

Poetsen is kijken.

In coryfeeën zit ook feeën.

Als je het ene hebt, wil je het andere. En als je het andere hebt, wil je het ene.

© 2014 Leo van der Sterren

Amphorismen 6

Er zijn even weinig verheven vrouwen als verheven mannen op deze aarde. Maar onder de mannen zit meer tuig.

Onderschat de stemmingen en humeuren van mensen niet – oorlogen zijn erdoor ontstaan.

Sociale onzekerheid.

De belangrijkheid van belangrijkheid.

Des te harder het leven, des te wreder de mensen.

Wijsheid op tegels spreekt niet vanzelf.

We hebben zoveel lelijks al. Laat de mooie mensen zich op hun mooist vertonen.

De geest is eindeloos phantastisch.

‘Zolang ze hier net doen alsof ze me goed moeten betalen, zolang doe ik net alsof ik hard moet werken.’

Sleur is de dodende variant van repetitie.

© 2014 Leo van der Sterren

Amphorismen 5

Mijn droge dromen.

Het paradoxale van de moraal: in de discussies in Nederland over vrijheid van meningsuiting wordt er altijd met twee maten gemeten, waarbij de Joodse maat een soort status van absoluutheid claimt die vergelijkbaar is met de meter zoals die in Sèvres bewaard wordt.

Of het nu economisch goed of slecht gaat, een regering kan niet meer doen dan wat rommelen in de marge. Dat doen de regeringen dan ook, daarbij een hoop gedoe opwaaiend.

Met de fijnschrijver is het fijn schrijven.

Ik had toch gezegd dat ik dat niet gezegd had.

Als een ander meedoet, durf je meer.

Nee, daar heb je wat aan in Nepal aan de azuurgrijze Zambesi-rivier als je te midden van de mooie Maya’s en Azijn-Azteken hamburgers uit Odessa zit te eten met vlees van runderen die van gemengd Zweeds-Argentijnse herkomst zijn dat is ingebed in brood uit de rooms-katholieke tabernakels te Palermo en ook met schijfjes augurk erop, maar zonder oregano.

Alles went en wordt gewoon.

Kapitalisme zonder kuiperij is als godsdienst zonder glijgelei.

Wat het hoofd vergeet, moeten de benen ontgelden.

Alles gaat vooruit, dus ook de kunst. Stilstand is sterven.

Mijn verdorde dromen.

© 2014 Leo van der Sterren

Amphorismen 4

Een bloem. Het blauw van ogen. Een gedicht of een gedachte. Vreugde en verdriet. Een geloof, een complot. Een glas wijn. Alles wat aandacht krijgt, gaat leven.

Tweedehands – en ongelezen.

Je kunt dan wel de miljoenen van de hoofdprijs van de loterij gewonnen hebben, de koppijn van de kater door de drank is er niet minder om.

Des te harder de beschaving toesloeg, des te chiquer werden de goden. Totdat de mensheid zichzelf zo omhoog gestoken had, dat het zelfs zonder goden kon.

Het bestaan is zinloos en zonder doel; om het desondanks dragelijk te maken, is het zaak om het van zoveel mogelijk ornamenten te voorzien. Mensen die wijs zijn, doen dat uit zichzelf.

Een gedicht of verhaal of roman is nooit af. De dichter of schrijver staakt het werk eraan.

Men hoort wel eens beweren dat de werken die het oeuvre van een schrijver uitmaken, eigenlijk één en hetzelfde boek vormen. De implicatie van dat standpunt is dat als je één boek van een schrijver gelezen hebt, de inhoud van de rest ook bekend zou moeten zijn. Nog verder doorgedacht zou je het verzamelde werk van een schrijver kunnen abstraheren tot een beperkt aantal gedachten. Of tot één centraal thema. Het zijn echter de duizenden bijgedachten rond dat thema die van belang zijn, en de manier waarop die bijgedachten verwoord worden. Verhalen bestaan nu eenmaal bij de gratie van het element van het vullen en daarmee van het verdrijven van de tijd.

Dat wat ik geschreven heb: ik ben nooit tevreden. En als ik toch tevreden ben, dan nooit voor lang.

Lezen om een doel te bereiken of lezen om het lezen – genieten van de daad van het lezen en van wat er te lezen is.

Alles wat geen aandacht krijgt, moet sterven.

© 2014 Leo van der Sterren

Amphorismen 3

Woorden, woorden, woorden. Heerlijk zoals je de taal kunt kneden en modelleren. Flexibiliteit vormt een belangrijk, zo niet het belangrijkste kenmerk van taal. Maar tevens de meest onderschatte eigenschap. Kromme dingen maak je recht met taal. En ook: als het niet is wat het lijkt, dan lijkt het niet op wat het is.

De hele mik van mak.

Als we zeggen ‘god’, dan is ‘god’ in het leven geroepen, maar dat wil niet zeggen dat ‘god’ is. Taalspelen: van ‘god’ ‘dog’ maken.

Leven is het verliezen van illusies: één voor één bladderen de zinsbegoochelingen af.

Nog nooit naar aanleiding van reclame op radio of televisie iets aangeschaft – eerder is de werking averechts: reclame op radio of televisie die moet aanzetten om een product of dienst te kopen, vormt een reden om de aanschaf van dat product of die dienst juist angstvallig te vermijden.

Een rat voor ogen draaien.

Wat is een impulssubject? Een impulssubject is een razende Roeland. Een pias van de spontaniteit. Een slachtoffer van een regen van prikkelsperen.

I’m a writer, not a reader.

Lui zweet is gauw gereed.

Hervormen. In de politiek heeft iedereen de mond vol over structurele hervormingen. Wat zouden hervormingen moeten zijn? Aanpassingen van beleid en regels naar veranderde omstandigheden. Wat zijn hervormingen in de praktijk van nu? Een van de middelen om bezuinigingen door te voeren.

In Japan zegt men niet: ‘de klant is koning’ , maar ‘de klant is god’.

Het kunnen, maar denken het niet te kunnen. En het daarom niet doen.

Portret van de artiest als mislukkeling.

Beamen. Van een ‘het zij zo’ voorzien.

Hij was van het oog. Hij werd van het woord.

Van goeiigheid niets waard.

Een Engels en Russisch sprekende Nederlander die Duits verstaat, in België woont, Frans heet, een Deense dog bezit, de Griekse beginselen is toegedaan, het vaak Spaans benauwd heeft en in zijn Italiaans gekruide leven ook al eens kennis heeft gemaakt met een Zweedse band en een Poolse landdag.

© 2013 Leo van der Sterren

Amphorismen 1

‘Ik vertrouw het dichterlijk vertrouwen in de wereld niet.’ Dichters dichten juist omdat zij geen vertrouwen in de wereld hebben.

Ironie – als procédé om een straffeloze toegang tot de tegenovergestelde richting te waarborgen.

Ik dicht, dus ik ben. Ik dicht niet, dus ik ben.

Een lamp is iets om tegen aan te lopen.

Het feit dat de poëzie dood verklaard is, betekent niet dat zij niet meer zou leven. De mens heeft de god naar het dodenrijk verbannen maar die god blijkt nog springlevend te zijn.

Als een dichter een gedicht maakt en publiceert, en er treedt, afgezien van de schrijver, één lezer aan die het gedicht leest en die erdoor geïntrigeerd wordt, dan bezit het gedicht waarde.

Goed zijn in dingen die er niet toe doen.

Doorgaan zonder doel. Rennen zonder stoppen. Kijken maar niets zien. Hebben om het hebben. Bezitten zonder schik. Plaats innemen zonder rechten. Plaats innemen en niet aan verplichtingen voldoen. Drab en drek nalaten.

© 2011 Leo van der Sterren