The Crazy World of Black Sabbath

Klokslag 20:30 uur. ‘Hello Èmsterdèm.’ War pigs. Ozzy’s stem heeft opstartproblemen. ‘I can’t hear you.’ Into the void. Ozzy moet nog steeds naar de juiste toonhoogte zoeken. ‘How are you out there?’ Under the sun/Every day comes and goes. Ozzy is ‘ingezongen’. ‘I can’t fuckin’ hear you.’ Snowblind. Cocaïne. ‘God bless ya.’ ‘Let me see your hands!’ Age of reason. ‘I really can’t hear you.’ Black Sabbath. ‘I want you to get fuckin’ crazy.’ Behind the wall of sleep. N.I.B. ‘How are you doing?’ End of the Beginning. ‘I can’t see you hands!’ Fairies wear boots. Rat salad. ‘I see you!’ Iron man. ‘I still can’t fuckin’ hear you.’ God Is Dead? Ozzy grijpt een, kennelijk met vloeistof gevulde emmer. Hij loopt in zijn Parkinson-loopje naar de rand van het podium en gaat een deel van het publiek nu nat gooien. Maar de emmer blijkt leeg te zijn. Wat een poets! Daar had Ozzy de verzamelde motherfuckers toch mooi te pakken! Dirty Women. ‘I like ‘em but I’m married.’ Wat Ozzy daarna zegt is, op ‘lying bitch’ na, onverstaanbaar. ‘This is our last song. But if you go extra crazy…’ Children of the grave. ‘I want you all to get extra super fuckin’ crazy.’ Paranoid. ‘God bless ya and get back home safely.’ Klokslag 22:30 uur.

© 2013 Leo van der Sterren

Fleetwood Mac

Zaterdag 26.10.2013. Laat in de middag. Onderweg naar Amsterdam leek het wolkendek in het noordwesten wel een bergketen. ‘De eeuwige sneeuw die op toppen van het Himalaya-gebergte ligt.’

Avond. We wachten in de Ziggo Dome op de opkomst op de bühne van Fleetwood Mac. Het laatste concert van het Europese gedeelte van hun wereldtournee. Bekendmaking: technische problemen. Gaat het concert überhaupt door? Dat is de vraag. Waarop een tijdje later het antwoord volgt, als tegen kwart voor tien de zaallichten gedoofd worden en het sfeerlicht aangaat. Ja, het optreden vindt plaats.

Een degelijk optreden, zoals je mag verwachten van zo’n stelletje doorgewinterde rock-veteranen, al hebben de stembanden van Stevie Nicks wel wat schade opgelopen. En ik miste de zangpartijen van Christine McVie, vooral in ‘Rhiannon’ en ‘The chain’. Maar wat knalden ze er bij ‘Go your own way’ en ‘Don’t stop’ weer op los.

De vier kernleden van die door allerlei liefdes- en andere perikelen geplaagde Mac straalden (al te) demonstratief en ostentatief uit een groep te zijn, een hechte groep – vrienden zelfs. Ze sloofden zich ontzettend uit. Stevie Nicks – our poet, zoals Mick Fleetwood haar even later zou typeren – droeg haar vertolking van ‘Landslide’ op aan Lindsey Buckingham, die ook nog een knuffel van haar kreeg, en vervolgens aan de groep als geheel. Aan het einde van het optreden opnieuw dat duimendik erop liggende vertoon: wij zijn een hechte club, wij zijn vrienden. Plus opnieuw een liefdesscène van Nicks en Buckingham. Een paringsdans bijna. Gênant bijna. Wat was er aan de hand?

Zondag 27.10. 2013. Via allerlei media dringt het nieuws door dat de leden van Fleetwood Mac ’s nachts na het concert in de Ziggo Dome besloten hebben om het vervolg van de tournee (door Australië en Nieuw Zeeland) niet door te laten gaan. Bij bassist John McVie is kanker gediagnosticeerd. Dat was er aan de hand. Wellicht het besef van eindigheid, van vergankelijkheid, ‘mooi’ geïllustreerd door het verscheiden van Lou Reed. En dat als het moment van afscheid nadert, je dat maar beter als vrienden kunt doen.

Het enige eeuwige is de sneeuw op de toppen van het Himalaya-gebergte. En als iemand de eeuwigheid van de eeuwige sneeuw op de toppen van de bergen van de Himalaya betwist, wie kan die aanvechting op haar waarheid of onwaarheid controleren?

© 2013 Leo van der Sterren