Oplossing 2

En hij, hij staat erbij en kijkt ernaar.
Bibi fucking Netanyahu. 
Hij kijkt ernaar. Je ziet hoe zijn 
verbazing rijst als een oprichting,
verheffing, en hij denkt met zegepraal:
‘Dit hebben we zo niet besproken net,
onder vier ogen. Dit gaat, geniaal, 
veel verder. Dit is magnifiek!’
Hij, Bibi, kan zijn oren niet geloven,
maar hoort echt wat hij hoort. 
Amerikaans. 
Het Engels van het Westen.
Wild.
Het kan.
Het moet.
En Bibi glimlacht, glundert.
En zijn gezicht begint te glimmen.
Hij schittert licht, zijn kijkers twinkelen,
zijn knikkers tintelen.
Zijn kostje is gekocht, en kippenvel.
Onkreukbaren onder elkaar,
die rooien dit soort dingen wel. 
En dan wordt Bibi overmand
door een verzengende emotie. 
Hij voelt een diepe, diepe liefde
voor de oranje medicijnman.
O zelfs Elia zou 
daartegen niet bestand zijn, 
laat staan Bibi.
Hij zou die demon willen kussen,
ontbloten, aan zijn dingen willen zuigen,
zou willen – taal schiet tekort,
maar Bibi weet platonisch
ook: deze liefde blijft, dit is
niet tijdelijk maar permanent. 

© 2025 Leo van der Sterren

Oplossing

Heel simpel. 
De Palestijnen moeten weg uit Gaza, 
ze moeten.
Niet tijdelijk maar permanent.
Ze moeten weg.
Jordanië, Egypte, Libanon – 
we moeten zaken met die landen doen.
De Palestijnen moeten daar of elders
gehuisvest worden – Madagaskar?
Niet tijdelijk maar permanent.
Het moet.
Maar eerst en boven alles,
de Palestijnen kunnen niet 
in Gaza blijven.
Ik zeg dat Gaza onbewoonbaar is,
dat zeg ik. 
Een woestenij. 
Zoals het Ottomaanse Palestina 
van honderdvijftig jaar geleden,
dat zeg ik. 
Een soort van Edom voorts,
zeg ik.
Ze kunnen er niet blijven.
Onmogelijk.
Kan niet. 
De Palestijnse existentie 
in Gaza teniet, 
kent de potentie geen limiet. 
We gaan er iets mee doen. 
Met Gaza. Gaza doen.
We zullen puin gaan ruimen. 
We hebben de gelegenheid 
om er iets machtig prachtigs van te maken, 
dat hebben we. 
Ontpoppen kan het zich 
tot een Filistijnse Rivièra.
Het kan gedaan worden. 
Dat kan. 
Het kan. 
We kunnen zaken doen.
Het moet.

© 2025 Leo van der Sterren

Het complex Israël

De publicatie van ‘Was gesagt werden muss’ heeft tot een storm van kritiek geleid en ook tot de omstandigheid dat de ‘dichter’ ervan, de Duitse Nobelprijswinnaar Günther Grass, antisemitisme wordt aangewreven. Grass’ tekst (een gedicht is het zeer zeker niet) bevat kritiek op het complex Israël dat bestaat uit de regering en de instituten van Israël en de inwoners die zich ten volle als Israëlieten beschouwen, alsmede de mensen buiten Israël die Israël steunen. Aanmerkingen op het complex Israël zijn taboe, dat had Grass kunnen weten. En dat wist hij ook. Hij wist het donders goed. Toch heeft hij zijn tekst openbaar gemaakt. Een provocatie dus. Omdat Günther Grass vindt dat het anders moet. Iets moet anders.

Op het moment dat het complex Israël – de regering en de instituten van Israël en de inwoners die zich ten volle Israëlieten voelen, alsmede de mensen buiten Israël die Israël een warm hart toedragen – te maken krijgt met kritiek, schieten binnen dat complex een heleboel mensen in een kramp die bijna volautomatisch tot gevolg heeft dat de criticaster beschuldigd wordt van (de neiging tot) antisemitisme. Nu is elk weldenkend mens doordrongen van de wetenschap dat het antisemitisme ongekende verschrikkingen teweeg heeft gebracht – dingen die nooit meer mogen gebeuren. Des te erger dat er binnen het complex Israël een heleboel lieden voorkomen die de criticasters van dat complex – ook zij die niet tot het complex Israël behoren, maar het complex Israël onvijandig, ja zelfs vriendschappelijk bejegenen en desondanks van mening zijn, kritische geluiden te moeten laten horen – vaak van de weeromstuit in de antisemitische hoek duwen. Overigens behoort de premier van Israël niet tot voornoemde lieden. De premier van Israël is teveel een geslepen vos en acteur om het woord ‘antisemitisme’ in de mond te nemen: hij weet heel goed dat anderen dat voor hem zullen doen. Maar zelfs de premier van Israël kan in zijn reactie op het ‘gedicht’ van Grass niet nalaten om te refereren aan de gebeurtenissen die in de jaren tussen 1933 en 1945 hebben plaatsgevonden.

Kritiek leveren op het complex Israël initieert een heleboel rationele en irrationele reacties die een normale discussie volstrekt onmogelijk maken. Het complex Israël hanteert de geschiedenis op een oneigenlijke wijze die naar het onverkwikkelijke neigt. Dat wat in het verleden gebeurd is, kan en mag nooit de vrijbrief zijn om oordelen over toestanden in het heden te neutraliseren. En toch wordt er voortdurend met die vrijbrief geschermd. Het bestaan van die vrijbrief komt een heleboel lieden goed gelegen omdat het hun leven een stuk eenvoudiger maakt. Dat moet ophouden. Het moet anders.

© 2012 Leo van der Sterren