Baudelaire over imaginatie

‘C’est l’imagination qui a enseigné à l’homme le sens moral de la couleur, du contour, du son et du parfum. Elle a créé, au commencement du monde, l’analogie et la métaphore. Elle décompose toute la création, et, avec les matériaux amassés et disposés suivant des règles dont on ne peut trouver l’origine que dans le plus profond de l’âme, elle crée un monde nouveau, elle produit la sensation du neuf. Comme elle a créé le monde (on peut bien dire cela, je crois, même dans un sens religieux), il est juste qu’elle le gouverne.’

Charles Baudelaire, ‘Salon de 1859’. In ‘Œuvres complètes’, band 2, Parijs 2007 [1976], p. 621.

Spleen

Verbitterd op de ganse stad vergiet de winter

in golven nachtelijke koude uit zijn lijkbus

op de bewoners van de dodenakker ginder,

en sterfte op in mist gehulde buitenwijken.

/

Mijn kat, die zoekt naar een plavuis om op te liggen,

roert zonder rust zijn schurftige en schrale lijf.

De ziel doolt door de goot, van een aftandse dichter

met de trieste stem van een spook, verkleumd en stijf.

/

De kerkbel klaagt, het brandend haardhout begeleidt

met zijn falset de klok die aan verkoudheid lijdt;

en in het kaartspel, onwelriekend en gevlekt,

/

eng erfstuk van een oude waterzucht’ge vrouw,

zijn de knappe hartenheer en de schoppenvrouw

sinister over dode minnaars in gesprek.

/

Charles Baudelaire, ‘Spleen’ (‘Pluviôse, irrité contre la ville entière...).

Vertaling: © 2011 Leo van der Sterren